Del Castilho over KKV-regeling: “Publiceer de standaarden en voorkom sociale onrust”

RedactieSuriname2 april 2026565 Views

Home
Suriname
Del Castilho over KKV-regeling: “Publiceer de standaarden en voorkom sociale onrust”

De discussie rond de KKV-regeling raakt direct aan de bestaanszekerheid van gezinnen, en volgens Angelic del Castilho moet de overheid daar uiterst zorgvuldig mee omgaan. In reactie op uitspraken van minister Dianna Pokie dat de regeling geen vanzelfsprekend recht is en dat mensen die niet aan de voorwaarden voldoen hun steun kunnen verliezen, zegt Del Castilho dat opschoning op zichzelf verdedigbaar is, maar alleen als dat transparant en rechtvaardig gebeurt.

Volgens haar is het logisch dat een overheid criteria hanteert bij sociale steun. Niet iedereen heeft in dezelfde mate hulp nodig, en middelen zijn beperkt. “Je moet natuurlijk altijd standaarden hebben,” zegt zij. “Anders doe je de mensen die de nood echt hebben tekort doordat je mensen geeft die het eigenlijk niet nodig hebben.” In dat opzicht verzet ze zich niet tegen controle of herziening, maar tegen onduidelijkheid.

Voor haar draait alles om de vraag welke normen precies worden gehanteerd. Del Castilho pleit daarom voor volledige openheid over de criteria. “Publiceer die standaarden. Laten we zien wat die standaarden exact zijn.” Ze benadrukt dat die standaarden objectief en controleerbaar moeten zijn, zodat burgers zelf kunnen nagaan of zij in aanmerking komen of niet.

Juist het ontbreken van transparantie kan volgens haar onrust veroorzaken. Wanneer de overheid mensen uit een regeling verwijdert zonder helder uit te leggen op basis waarvan dat gebeurt, ontstaat ruimte voor wantrouwen en voor beschuldigingen van willekeur. Del Castilho noemt zelfs het risico dat groepen gaan denken dat de opschoning op etnische gronden gebeurt. Dat soort vermoedens, zegt zij, moet de overheid actief voorkomen door open en toetsbare regels te hanteren.

“Transparantie is key,” zegt ze. Als de normen helder zijn, kan ook zichtbaar worden dat het niet gaat om het bevoordelen of benadelen van een bepaalde groep, maar om de vraag wie objectief aan de voorwaarden voldoet. Zij noemt het belangrijk dat iedereen vooraf weet waar hij of zij aan toe is.

Daarnaast vindt Del Castilho dat er laagdrempelige beroepsmogelijkheden moeten zijn. Mensen die ten onrechte uit het systeem worden gehaald, moeten volgens haar de kans krijgen om in beroep te gaan of hun situatie opnieuw te laten beoordelen. Zonder zo’n vangnet dreigt een te harde benadering, waarbij gezinnen van de ene op de andere dag in onzekerheid terechtkomen.

Dat punt van voorspelbaarheid vindt zij essentieel. “Voor gezinnen is belangrijk: voorspelbaarheid.” Sociale steun is voor veel huishoudens niet zomaar een extraatje, maar een noodzakelijke basis om schoolkosten, vervoer, huur of dagelijkse levensonderhoud te kunnen opvangen. Daarom mogen beleidswijzigingen volgens haar niet plotseling en onvoorbereid plaatsvinden. “Beleidsveranderingen mogen niet leiden tot onzekerheid en onvoorspelbaarheid voor degenen die afhankelijk zijn van dat beleid.”

In haar visie moet een opschoning dan ook gefaseerd en zorgvuldig gebeuren. Mensen moeten tijd krijgen om documenten in te leveren, er moet onderzoek gedaan worden, en de overheid moet duidelijk communiceren over de overgangsperiode. Wie uiteindelijk niet voor de volledige regeling in aanmerking komt, mag volgens haar niet zomaar in een gat vallen.

Daarom pleit Del Castilho voor een meer gedifferentieerd sociaal beleid. Niet iedere vorm van armoede is volgens haar hetzelfde, en niet iedereen heeft dezelfde vorm van ondersteuning nodig. Ze wijst erop dat er in de afgelopen jaren meerdere rapporten zijn verschenen die laten zien dat Suriname met verschillende soorten armoede kampt, niet alleen financiële armoede.

Volgens haar biedt juist een opschoning de kans om beter zicht te krijgen op die diversiteit. Als mensen uit de regeling vallen maar nog steeds duidelijk kwetsbaar blijken, dan moet het beleid volgens haar daarop aangepast worden. Zij noemt als voorbeelden gerichte hulpvormen zoals busgeld voor schoolgaande kinderen of ondersteuning bij huisvesting. Dus niet per se iedereen dezelfde volledige regeling, maar wel maatwerk op basis van concrete noden.

“Je krijgt misschien niet alles,” vat zij die benadering samen, “maar specifieke basics gaan we je wel helpen.” Daarmee kiest Del Castilho voor een model waarin efficiëntie en sociale bescherming volgens haar samen kunnen gaan: strenger kijken naar wie waarvoor in aanmerking komt, maar zonder dat kwetsbare gezinnen aan hun lot worden overgelaten.

In haar ogen ligt daar ook de bestuurlijke verantwoordelijkheid van de overheid: niet alleen saneren of opschonen, maar ook een sociaal vangnet ontwerpen dat aansluit bij de realiteit van het land. Alleen dan, zegt zij impliciet, kan hervorming plaatsvinden zonder dat ze omslaat in sociale onrust.