WASHINGTON / PARAMARIBO – Albert Ramdin, sinds mei secretaris-generaal van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS), reageert fel op de reeks beschuldigingen die de afgelopen week via internationale media zijn verspreid. Corruptie, nepotisme, luxe-uitgaven: volgens Ramdin is het “voor een groot deel onwaar” en “uit context gehaald”.
Maar achter die woorden schuilt een ongemakkelijke waarheid. Want wie zegt dat een groot deel niet klopt, erkent automatisch dat een deel wél klopt. Welke beschuldigingen vallen in die laatste categorie? Ramdin zwijgt daarover.
Ontwijken in plaats van ontkrachten
In zijn reactie kiest Ramdin voor een brede aanval op de boodschapper. Hij spreekt van verzinsels, leugens en politieke motieven, wijst naar “Surinaamse individuen” die hem schade willen berokkenen, en hekelt het klakkeloos overnemen van negatieve berichtgeving. Maar inhoudelijk weerlegt hij geen enkele concrete beschuldiging, Geen woord over de limousine van $25.000 tijdens zijn Europese tour, Geen uitleg over de benoeming van vertrouwelinge Xaviera Jessurun met een salaris boven de officiële schaal, Geen verantwoording over de dure renovatie van de achtste verdieping van het OAS-hoofdkwartier.
Context zonder context
Ramdin zegt dat feiten “uit hun context” zijn gehaald. Maar welke context kan een luxe hotel in Antigua of een salaris boven dat van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken rechtvaardigen? Hij geeft het antwoord niet.
Politieke mist
Door te suggereren dat het gaat om een politieke aanval, verlegt hij de discussie van feiten naar motieven. Een beproefde tactiek, maar het verandert niets aan de vraag: zijn de beschuldigingen waar of niet? Dat internationale media dezelfde verhalen brengen, maakt het argument van een puur Surinaamse samenzwering nog dunner.
Het interview dat te zacht bleef
Opvallend is dat de interviewer in het gesprek met Ramdin niet doorvroeg op cruciale punten. Toen hij zei dat een “groot deel onwaar” was, werd niet gevraagd welk deel dan wél waar is. Er volgden geen gerichte vragen over de limousine, de benoemingen of de renovatie. Daarmee bleef Ramdin alle ruimte houden om in algemene termen te ontkennen, zonder één beschuldiging inhoudelijk te ontkrachten. Het gebrek aan doorvragen heeft ervoor gezorgd dat de kernvragen – over feiten, bedragen en besluiten – onbeantwoord bleven.
De stilte die blijft
In diplomatie geldt: wat niet ontkend wordt, blijft hangen. Zolang Ramdin weigert duidelijk te maken welk deel van de berichtgeving wél klopt, zullen de beelden van limousines, luxe en vriendendiensten blijven bestaan. En in een organisatie die leeft van geloofwaardigheid, kan die stilte minstens zo schadelijk zijn als de beschuldiging zelf.