Del Prado: Simons waarschuwde dat ‘Suriname Suriname niet meer zal zijn’

RedactiePolitiek Suriname9 september 2026404 Views

Home
Politiek Suriname
Del Prado: Simons waarschuwde dat ‘Suriname Suriname niet meer zal zijn’

PARAMARIBO – Ruben del Prado zegt dat president Jennifer Simons tijdens een persoonlijk gesprek bedenkingen heeft geuit over een ruimere opening naar de Surinaamse diaspora. Volgens hem waarschuwde zij daarbij: “Suriname zal Suriname niet meer zijn.” Del Prado vertelde dit in het programma De Tafel, tijdens een gesprek over de nationaliteitswijziging voor topsporters en de positie van andere mensen van Surinaamse afkomst.

De uitspraak is Del Prado’s weergave van een persoonlijk gesprek dat volgens hem enkele maanden geleden plaatsvond. Een reactie van Simons op die weergave komt in het interview niet aan bod. Welke voorwaarden of voorstellen tijdens dat eerdere gesprek precies zijn besproken, wordt evenmin duidelijk.

Del Prado legt de aan haar toegeschreven woorden uit als bezorgdheid dat mensen uit het buitenland naar Suriname zullen komen om hier mede te bepalen wat er gebeurt. Zelf verwacht hij geen massale verhuizing zodra mensen van Surinaamse afkomst toegang krijgen tot de Surinaamse nationaliteit. Veel van hen hebben volgens hem een baan, een gezin en een bestaan in het buitenland.

“Het gaat om het Surinamer zijn”, benadrukt hij. Erkenning van die verbondenheid hoeft volgens hem niet te betekenen dat iemand zich onmiddellijk in Suriname vestigt.

Del Prado verwelkomt de nationaliteitswijziging voor topsporters die in het programma wordt besproken, maar vindt dat de discussie daarmee niet mag eindigen. Hij feliciteert de initiatiefnemers met het bereikte resultaat, terwijl hij vasthoudt aan zijn kritiek op de beperkte doelgroep. Hij noemt de wijziging een “gelegenheidswet” waarbij een bepaalde groep wordt voorgetrokken.

Voor hem ligt nu de vraag op tafel waarom andere mensen van Surinaamse afkomst buiten die verruiming blijven. Hij wijst onder meer op artsen, verpleegkundigen, onderwijsgevenden, ingenieurs en ondernemers die een bijdrage aan het land kunnen leveren. Zijn pleidooi gaat echter verder dan alleen beroepsgroepen waaraan Suriname behoefte heeft: hij wil een bredere erkenning van de diaspora.

Tijdens het interview noemt hij het voorbeeld van een in Suriname geboren arts die in Nederland heeft gestudeerd en daar is blijven wonen. Volgens Del Prado loopt zij bij een specialistenopleiding in Suriname tegen belemmeringen aan doordat zij als buitenlander wordt behandeld. De casus wordt in het gesprek niet verder met documenten onderbouwd, maar illustreert volgens hem het probleem waarmee meer mensen van Surinaamse afkomst te maken krijgen.

Hij pleit daarbij niet voor een automatische voorkeursbehandeling bij sollicitaties. Mensen moeten volgens hem aan dezelfde eisen voldoen als andere kandidaten, maar zouden niet uitsluitend vanwege hun buitenlandse nationaliteit op afstand moeten worden gehouden.

Om de betrokkenheid van de diaspora praktisch vorm te geven, bepleit Del Prado een duidelijke taakverdeling. Een administratief loket zou moeten controleren wie aan de voorwaarden voor erkenning voldoet. Een diaspora-instituut zou daarnaast moeten inventariseren welke kennis en vaardigheden Suriname nodig heeft en daarvoor gericht mensen benaderen.

Hij noemt onder meer waterbeheer, gezondheidszorg, onderwijs, landbouw en voedseltechnologie. Volgens hem moet de inzet van deskundigen aansluiten op concrete behoeften in het land. Ook vindt hij dat heldere regels en antecedentenonderzoek onderdeel moeten zijn van de uitvoering.

Tegelijkertijd erkent het gesprek dat een paspoort alleen de afstand tussen Suriname en de diaspora niet zal oplossen. Del Prado zegt terugkeerders te kennen die zich ongewenst voelen en mensen die vanwege hun ervaringen weer naar Nederland zijn vertrokken.

De presentator houdt hem voor dat ook de houding van sommige terugkeerders weerstand kan oproepen, bijvoorbeeld wanneer zij vooral kritiek leveren of de indruk wekken dat zij komen vertellen hoe alles moet. Del Prado erkent dat dit meespeelt. Hij hoopt dat een sterker gevoel van gezamenlijk Surinamerschap die verhouding kan verbeteren.

Over het parlementaire debat spreekt hij zich opvallend positief uit. Ondanks zijn kritiek op de beperkte wijziging zegt hij onder de indruk te zijn van de voorbereiding en bijdragen van verschillende assembleeleden. Volgens hem heeft het volgen van de vergadering zijn beeld van het parlement verbeterd.

Na het reces wil Del Prado zich blijven inzetten voor een vervolg. Daarbij vraagt hij aandacht voor de Toescheidingsovereenkomst en een bredere regeling voor de diaspora. De opening voor topsporters beschouwt hij als een eerste stap. De vraag die volgens hem nu moet worden beantwoord, is: “Waarom geen anderen?”