BRUNSWIJK: ABOP-DIRECTEUREN WORDEN GECRIMINALISEERD

RedactiePolitiek in Su7 september 2026820 Views

Home
Suriname
Politiek in Su
BRUNSWIJK: ABOP-DIRECTEUREN WORDEN GECRIMINALISEERD

PARAMARIBO – “Alle posten waar ABOP nog een directeur heeft, worden die mensen gecriminaliseerd.” Met die zware uitspraak heeft Ronnie Brunswijk het conflict binnen de Telecommunicatie Autoriteit Suriname, TAS, maandag rechtstreeks de politieke arena ingetrokken. De ABOP-leider en vicevoorzitter van De Nationale Assemblee suggereert daarmee dat functionarissen die aan zijn partij worden gekoppeld bewust onder druk worden gezet. Maar juist die uitspraak roept ook een andere vraag op: gaat het hier werkelijk om politieke vervolging, of wordt partijpolitiek gebruikt om bestuurders te beschermen tegen kritiek en onderzoek?

Brunswijk vroeg de regering om duidelijkheid over het conflict tussen TAS-directeur Wendy Jap-A-Joe en de Raad van Commissarissen. Volgens hem kunnen de president-commissaris en de directeur niet met elkaar door één deur en wordt Jap-A-Joe beschuldigd zonder dat voldoende bewijs op tafel ligt. Hij zei letterlijk dat de directeur wordt “gecriminaliseerd”.

Dat is een ernstige beschuldiging. Tegelijkertijd is het belangrijk om vast te stellen dat het onderzoek naar de situatie bij TAS nog niet is afgerond. Dat betekent dat op dit moment niet kan worden geconcludeerd dat Jap-A-Joe schuldig is aan de zaken waarvan zij wordt beschuldigd, maar ook niet dat alle kritiek automatisch onterecht of politiek gemotiveerd is.

Juist daar zit de zwakke plek in het betoog van Brunswijk. Het feit dat een poging om de TAS-directeur te schorsen geen doorgang heeft gevonden, betekent niet automatisch dat alle vragen rond haar functioneren daarmee zijn verdwenen. Een schorsing is een bestuurlijke maatregel. Een onderzoek moet juist antwoord geven op de vraag of er daadwerkelijk sprake is geweest van tekortkomingen, fouten of onregelmatigheden.

Wanneer Brunswijk stelt dat Jap-A-Joe wordt gecriminaliseerd, zou het daarom logisch zijn om volledige openheid te eisen. Laat alle documenten, onderzoeken en bevindingen op tafel komen. Als daaruit blijkt dat zij zonder voldoende basis is beschuldigd, dan moet ook worden uitgelegd waarom zij maandenlang onder druk is gezet. Maar als uit onderzoek blijkt dat er wel degelijk problemen zijn geweest, dan mag politieke verbondenheid met de ABOP geen bescherming bieden.

Brunswijk trok de kwestie bovendien breder dan alleen TAS. Volgens hem worden op alle plekken waar ABOP nog een directeur heeft, die directeuren aangepakt of gecriminaliseerd. Daarmee maakt hij van verschillende bestuurlijke conflicten één groter politiek verhaal.

Dat is een stevige claim, maar ook een gevaarlijke. Een directeur van een staatsbedrijf of publieke instelling behoort namelijk niet in de eerste plaats een ABOP-directeur, NDP-directeur of VHP-directeur te zijn. Een directeur behoort een bestuurder te zijn die verantwoordelijk is voor een publieke organisatie en die verantwoording moet afleggen over zijn of haar handelen.

Zodra iedere controle op een bestuurder wordt uitgelegd als een aanval op een politieke partij, wordt toezicht bijna onmogelijk. Dan kan iedere kritische vraag worden afgedaan als politieke vervolging en iedere bestuurder zich verschuilen achter de partij die hem of haar ooit heeft voorgedragen.

Aan de andere kant mag ook niet worden genegeerd dat Brunswijk al langere tijd klaagt over conflicten rond mensen die aan de ABOP worden gekoppeld. Hij verwees tijdens zijn bijdrage opnieuw naar andere instellingen en bedrijven waar volgens hem problemen zijn ontstaan tussen directeuren en president-commissarissen. Daarmee probeert hij duidelijk te maken dat TAS volgens hem geen op zichzelf staand incident is.

Als dat werkelijk zo is, dan moet de regering daar ook serieus op ingaan. Als mensen systematisch worden vervangen, beschadigd of buitenspel gezet vanwege hun politieke achtergrond, dan is dat een ernstig bestuurlijk probleem. Maar een vermoeden van een patroon is nog geen bewijs van een patroon. Daarvoor moeten feiten, documenten en concrete voorbeelden op tafel komen.

Opvallend was ook dat Brunswijk zijn bijdrage persoonlijk maakte. “Ik ben ook moe. Ik word ook moe en ik word ook onder druk gezet door mensen”, zei hij.

Die uitspraak verdient misschien nog wel meer aandacht dan de rest van zijn betoog. Want wie zet Brunswijk onder druk? Waarover wordt hij onder druk gezet? Wie zijn die mensen? Gaat het om leden van zijn eigen partij, mensen binnen de regering, bestuurders van staatsbedrijven of andere politieke spelers?

Brunswijk gaf daar geen verdere uitleg over. Dat is opmerkelijk, zeker omdat het niet gaat om een willekeurig parlementslid, maar om de leider van de ABOP en vicevoorzitter van De Nationale Assemblee. Wanneer iemand in zo’n positie openlijk zegt onder druk te worden gezet, mag worden verwacht dat duidelijk wordt gemaakt waar die druk vandaan komt.

Als er werkelijk politieke druk wordt uitgeoefend om directeuren te verwijderen of onderzoeken te beïnvloeden, moet dat worden blootgelegd. Maar als de druk vooral afkomstig is van partijgenoten die bang zijn posities te verliezen, ontstaat een heel ander beeld.

Daarom moet de regering voorkomen dat TAS verandert in een politieke loopgraaf. De discussie mag niet draaien om “onze directeur” tegenover “hun president-commissaris”. Het gaat om een publieke instelling en uiteindelijk om de vraag of iedereen die daar verantwoordelijkheid draagt zijn of haar werk goed heeft gedaan.

Brunswijk heeft het recht om vragen te stellen en om mogelijke politieke motieven aan de kaak te stellen. Maar dezelfde kritische maatstaf moet ook op zijn eigen uitspraken worden toegepast. Wie zegt dat ABOP-directeuren systematisch worden gecriminaliseerd, moet ook aantonen waar normale controle ophoudt en politieke vervolging begint.

Tot die tijd blijft de belangrijkste vraag niet van welke partij een directeur is, maar of die directeur correct heeft gehandeld. En hetzelfde geldt voor de Raad van Commissarissen, de minister en iedereen die zich met TAS heeft bemoeid.

Laat daarom het onderzoek volledig spreken.

Pas daarna kan worden vastgesteld of hier daadwerkelijk iemand is gecriminaliseerd, of dat een bestuurlijk conflict opnieuw wordt veranderd in een politieke strijd om posities.