Now Reading: Open brief aan president Simons: De macht ligt bij het volk, niet bij de ABOP
- 01
Open brief aan president Simons: De macht ligt bij het volk, niet bij de ABOP
Open brief aan president Simons: De macht ligt bij het volk, niet bij de ABOP
Geachte mevrouw de president,
Met groeiende teleurstelling kijk ik naar de toestand van ons land. Ik had gehoopt dat uw aantreden verandering zou brengen, dat het belang van de bevolking eindelijk zwaarder zou wegen dan politieke afspraken en dat wij na jaren van problemen een andere manier van besturen zouden zien. Maar inmiddels vraag ik mij steeds vaker af waar die verandering blijft.
Vandaag, 6 november, is opnieuw een man op klaarlichte dag doodgeschoten tijdens een gewapende roofoverval in Paramaribo. Drie gewapende mannen slaan toe en verdwijnen. Een familie blijft achter met verdriet en een samenleving wordt opnieuw geconfronteerd met de harde werkelijkheid van criminaliteit.
Hoe veilig moeten wij ons nog voelen? Hoeveel mensen moeten slachtoffer worden voordat de veiligheid van gewone burgers werkelijk de hoogste prioriteit krijgt?
En het blijft niet bij criminaliteit. Gezinnen worstelen met de hoge kosten van levensonderhoud, het onderwijs kampt met een tekort aan leerkrachten, de gezondheidszorg verliest ervaren personeel en onze elektriciteitsvoorziening blijft kwetsbaar. Ondertussen praten wij over toekomstige olie-inkomsten alsof die vanzelf alle problemen zullen oplossen.
Mevrouw de president, wij leven vandaag. Onze kinderen gaan vandaag naar school. Mensen worden vandaag ziek en gezinnen moeten vandaag hun rekeningen betalen.
Ik begrijp dat u een moeilijke situatie hebt overgenomen. De vorige regering-Santokhi–Brunswijk en de regeringen daarvoor dragen eveneens verantwoordelijkheid voor de huidige problemen. Maar u bent inmiddels ruim een jaar president. U hebt het bestuur van het land aanvaard en daarmee ook de verantwoordelijkheid om beslissingen te nemen.
Wat mij vooral teleurstelt, is dat politieke belangen nog altijd zoveel invloed lijken te hebben op de manier waarop ons land wordt bestuurd.
De ABOP heeft sinds 2020 de minister voor Justitie geleverd. Eerst Kenneth Amoksi, onder wie ernstige tekorten bij de politie bleven bestaan, en nu Harish Monorath, die opnieuw spreekt over onvoldoende agenten en dienstvoertuigen.
Na ruim zes jaar ministeriële verantwoordelijkheid van dezelfde partij mogen wij toch vragen wat er structureel is verbeterd? Voor mij is dit een voorbeeld van jarenlang tekortschietend veiligheidsbeleid, waarvoor ook de vorige regering verantwoordelijkheid draagt.
Daar komt bij dat Monorath inmiddels zelf onder vuur ligt vanwege zijn eerdere betrokkenheid bij de Telecommunicatie Autoriteit Suriname. Er werd gesproken over een motie van wantrouwen en inmiddels heeft de Raad van Commissarissen van TAS een strafklacht tegen hem en voormalig directeur Wendy Jap-A-Joe ingediend.
Dat betekent niet dat hij schuldig is. Ook Monorath heeft recht op een onafhankelijk onderzoek en hij heeft de aantijgingen betwist. Maar juist omdat hij minister van Justitie en Veiligheid is, verwacht ik van u dat iedere schijn van belangenverstrengeling of beïnvloeding wordt voorkomen.
Ook bij andere portefeuilles die onder verantwoordelijkheid van ABOP-bewindslieden vallen of vielen, zijn bestuurlijke problemen en politieke conflicten ontstaan. Denk aan het grondbeleid, de elektriciteitsvoorziening en de discussies rond verschillende overheidsinstellingen en staatsbedrijven.
Wat mij misschien nog wel het meest tegenstaat, is dat politieke partijen blijven spreken over ministersposten, directeursfuncties en commissariaten alsof zij daar automatisch recht op hebben.
Ronnie Brunswijk heeft openlijk gesproken over posities waarop de ABOP volgens coalitieafspraken aanspraak maakt.
Maar mevrouw de president, van wie is de Surinaamse staat eigenlijk?
Van de NDP? Van de ABOP? Van de VHP? Van de NPS? Van de PL? Of van de Surinaamse bevolking?
De macht ligt uiteindelijk bij het volk. Dat mag u nooit vergeten.
U bent via onze gekozen volksvertegenwoordigers tot president gekozen. Achter dat democratische proces staan burgers die hun stem hebben uitgebracht, omdat zij vertrouwen willen hebben in de toekomst van hun land.
Zonder het volk bestaat er geen democratisch mandaat. Zonder dat mandaat zouden politieke partijen geen bevoegdheid hebben om namens Suriname te besturen.
U bent dus niet op die positie gekomen om de belangen van coalitiepartners te beschermen. U bent president geworden om de Republiek Suriname te dienen.
En het staatsbelang betekent voor mij in de eerste plaats het belang van de bevolking.
Niet het tevreden houden van politieke partijen. Niet het beschermen van bestuurders die onvoldoende functioneren. En zeker niet het bieden van politieke bescherming aan mensen die zich mogelijk schuldig maken aan misbruik van publieke middelen.
De staat is geen buit die na verkiezingen onder politieke partijen verdeeld mag worden.
Wanneer er ernstige aanwijzingen zijn van corruptie of misbruik, moet onafhankelijk onderzoek plaatsvinden en moeten bij bewezen strafbare feiten de verantwoordelijken worden aangepakt. Ongeacht hun partij, functie of politieke contacten.
Daarom vind ik dat u de samenwerking met de ABOP fundamenteel moet heroverwegen, inclusief de mogelijkheid om deze te beëindigen.
Ik heb persoonlijk het vertrouwen verloren dat deze partij nog de bestuurlijke verandering zal brengen die ons land nodig heeft. Dat is mijn oordeel na de jarenlange deelname van de ABOP aan opeenvolgende regeringen.
Ook de politieke benoemingen bij ministeries, staatsbedrijven en andere overheidsinstellingen verdienen een grondige beoordeling. Mensen die aantoonbaar niet functioneren, moeten volgens de geldende regels worden vervangen. Deskundigheid en integriteit moeten zwaarder wegen dan partijloyaliteit.
En als de coalitieafspraken u verhinderen om noodzakelijke besluiten te nemen, dan moet u die afspraken durven openbreken.
Want waarom zou de bevolking moeten blijven lijden onder bestuurlijke problemen om een politieke samenwerking in stand te houden?
Daarnaast heb ik weinig begrip voor de voortdurende instelling van nieuwe commissies en werkgroepen. Wij hebben ministeries, deskundige ambtenaren en controleorganen. Laat die hun verantwoordelijkheid nemen. Een commissie kan nuttig zijn, maar mag geen excuus worden om noodzakelijke besluiten uit te stellen.
Mevrouw de president, ik wil geen president die bij ieder moeilijk besluit eerst moet kijken welke politieke partij daarmee akkoord gaat. Ik wil een president die weet waarvoor zij is aangesteld en die bereid is het landsbelang boven politieke belangen te plaatsen.
U bent het staatshoofd van alle Surinamers. Niet alleen van mensen die op de NDP hebben gestemd, niet alleen van uw coalitiepartners en zeker niet van een kleine groep politieke bestuurders.
U dient het volk. Het volk dient niet de politieke partijen.
En dat brengt mij bij mijn grootste zorg: het vertrouwen van de bevolking.
Hoeveel geduld verwacht u nog van mensen die moeite hebben om rond te komen? Van ouders die zich zorgen maken over het onderwijs van hun kinderen? Van patiënten die niet weten wanneer zij geholpen kunnen worden? Van burgers die bang zijn om slachtoffer te worden van geweld?
De regering hoeft niet morgen alle problemen te hebben opgelost. Maar er moet wel zichtbaar worden dat de juiste prioriteiten worden gesteld en dat bestuurders op hun prestaties worden beoordeeld.
Daarom verwacht ik binnen dertig dagen een duidelijk actieplan en binnen negentig dagen de eerste controleerbare resultaten. Daarbij wil ik vooral zien welke maatregelen worden genomen op het gebied van veiligheid, gezondheidszorg, onderwijs en de aanpak van bestuurlijke tekortkomingen.
En laat ik ook duidelijk zijn over de politieke gevolgen wanneer verandering uitblijft.
Mi no go stem tap NDP moro als er niet snel daadwerkelijk verandering komt.
Dat is mijn persoonlijke grens. Mijn stem is geen vanzelfsprekend bezit van een politieke partij en mijn vertrouwen is geen blanco cheque.
Ik heb geen behoefte om bij de volgende verkiezingen opnieuw dezelfde beloften te horen, terwijl politieke partijen zich verschuilen achter coalitieafspraken en problemen uit het verleden.
En wanneer structurele veranderingen blijven uitblijven, vind ik dat wij als burgers het recht hebben elkaar op te roepen om vreedzaam de straat op te gaan en onze onvrede kenbaar te maken.
Niet met geweld en niet om ons eigen land schade toe te brengen, maar om op democratische wijze te eisen dat onze regering verantwoording aflegt.
Want de macht van het volk eindigt niet op de verkiezingsdag.
Een president krijgt het mandaat om te besturen, maar burgers behouden het recht om kritiek te leveren, vragen te stellen en vreedzaam te demonstreren.
Op 25 november vieren wij 51 jaar onafhankelijkheid. Ik hoop dat wij dan niet alleen mooie toespraken krijgen over onze geschiedenis, onze natuurlijke rijkdommen en de toekomst van de olie-industrie.
Ik hoop vooral dat wij eerlijk durven kijken naar wat er vandaag misgaat en wat wij anders moeten doen.
Mevrouw de president, ik schrijf deze brief niet omdat ik u een mislukking toewens. Integendeel, ik hoop dat u slaagt. Want wanneer u slaagt in het verbeteren van de veiligheid, het onderwijs, de gezondheidszorg en de bestaanszekerheid, profiteert heel Suriname daarvan.
Maar daarvoor moet u soms besluiten nemen die politiek ongemakkelijk zijn.
U hoeft geen rekening te houden met mijn persoonlijke politieke voorkeur. U moet rekening houden met de belangen van het land en de verantwoordelijkheden van uw ambt.
Vergeet daarom nooit wie uw presidentschap mogelijk heeft gemaakt en voor wie u die functie vervult. Niet voor politieke partijen, niet voor hun machtsposities, maar voor het Surinaamse volk.
De bevolking mag verantwoording verlangen van iedereen die namens haar regeert.
Genoeg commissies zonder resultaten. Genoeg politieke spelletjes. Genoeg beloften die niet worden waargemaakt.
Mevrouw de president, de macht ligt uiteindelijk bij het volk. Het is tijd om dat in de praktijk te laten zien.
Hoogachtend,
Een bezorgde Surinaamse burger
- Open brief aan president Simons: De macht ligt bij het volk, niet bij de ABOP
- Ravage op Afobakaweg na botsing bij mast 5, gasflessen op het wegdek
- MONORATH VERWIJT VHP DAT ZE TIJDENS HAAR EIGEN REGEERPERIODE NIET IN DE POLITIE INVESTEERDE
- Democraten veroveren Huis en Senaat, El-Sayed haalt na zege uit naar Trump
- 29 stemmen vóór, maar geen paspoortzekerheid voor Natio-spelers
- Moeroekreek: jaren aan afspraken, waarschuwingen en ontruimingen — wie hield de controle?
- Surinaamse media zwijgen over onafhankelijkheid en dubbelrollen
- Visumvrij voor Surinaamse diplomaten: terugnameakkoord voor migranten zonder verblijfsrecht
- Bee belooft, Gajadien vraagt: waarom blijft DNA discussiëren over ministerreizen terwijl belangrijke wetten wachten?
- Contractstrijd bij TAS verdringt kernvraag: waar is de financiële verantwoording?
